Je vlag of je leven!

24 June 2012 -

Ritzo’s laatste blogpost gaf al enig inzicht in de werkwijze van de Wit-Russische “militia” bij protesten. Ze houden je in de gaten en doe je iets doms, dan bellen ze je om een potje te dreigen. Maar wat als met z’n tweeën over straat lopen al “dom” kan zijn of als het verboden is een bepaalde vlag te laten zien?

Vandaag spraken we weer eens met een Belarussische bekende. Ze vertelde over hoe ze in haar jeugd op weg was naar een demonstratie op een groot plein. Ze droeg een jas, met daarop onder andere een kleine oud-Belarussische vlag: wit-rood-wit. Deze vlag is verboden, want eindbaas Lukashenko vindt zijn eigen vlag mooier. Al enkele straten vóór het plein vatten twee sterke mannen hen in de kraag.

“Waarom draag je die jas? Weet je wel wat je doet? Doe ‘m uit of we nemen je mee. En dan is het nog maar de vraag of je heelhuids terugkomt..”

Zij en haar vriendin probeerden zich te verweren, maar het lukte niet. Haar vader werkte om de hoek en gelukkig kreeg ze hem te pakken aan de telefoon. Hij kwam aangehaast en vertelde dat zijn dochter nog zo jong was, ze wist niet wat ze deed. Sorry. Sorry. Zie het alstublieft door de vingers.. Zelf is ze er van overtuigd dat ze daar door het oog van de naald glipte.

Haar verhaal doet me nu denken aan mijn eigen vlaggetje. Hij hangt aan m’n backpack en was een afscheidscadeau van een nieuw gemaakte vriendin in Minsk: Een zelfgemaakte ketting, met wit-rood-witte vlag. Op mijn vraag of het wel slim was om het te dragen in het openbaar reageerde ze ontwijkend vaag. Dus ik stapte er blij mee op de trein richting grens, onwetend.  Vlak voor de grens werd de jongen voor me opeens flink zenuwachtig. Een uur nadat hij duidelijk had aangegeven dat zijn Engels bijna niets waard was, sprak hij erg goed Engels. Of ik wel wist wat ik deed. Of ik de ketting niet beter af kon doen.

Vandaag dringt het door. Dat wat die man twee weken later overkwam (zie onder), zoiets had mij best kunnen overkomen. Gelukkig was ik een schijterd en deed ik de ketting snel in m’n tas. In Nederland draag ik die vlag trots aan mijn tas. Een protest van niets, want als ik de Wit-Russische grens weer nader dan verstop ik ‘m snel weer. Dan denk ik aan deze verhalen, die foto’s – en nog veel ergere videobeelden die ik niet ga laten zien – en dan ben ik eigenlijk best bang.

In het voorjaar van 2012 reisden vriend & collega Ritzo en ik voor 11 dagen naar Minsk, Wit-Rusland. De komende tijd delen we de momenten die er voor ons uit springen, onder de naam #JuicyOrange. We schrijven allebei onze verhalen uit in kleine blogposts. Elke week schrijven we er tenminste één. Ondertussen bereiden we onze terugkeer voor..