Facebook verwijderen

3 August 2014 -

Vijf dagen geleden las ik een artikel op The Verge, met de dramatische titel “I killed Facebook and left it’s body in the woods”. Hierover, Facebook verwijderen, peins ik al enige jaren. Tot vervelens, van vooral mijn Facebook-vrienden, toe.

Facebook was sinds 2007 voor mij de meest persoonlijke plek van contact. Op het “hoogtepunt” had ik 400+ vrienden en poepte ik er alles uit. De laatste jaren timmerde ik mijn account dicht en verwijderde ik veel materiaal en likes en bleef ik netjes onder mijn zelf gestelde social-grens van 200 vrienden (sowieso een aanrader).

Waarom dan?

Hoe duidelijker en sneller je keuzes maakt, hoe makkelijker het leven wordt. Ik ontvriend en ontvolg daarom graag. Net als dat ik graag regelmatig accounts, media en andere data die ik niet gebruik of als niet waardevol verwijder. Opgeruimd staat netjes. Facebook is slechts één van de vele puntjes op die lijst, maar wel de moeilijkste.

Facebook’s biggest problem is us. It never turns its attention away from us, and it never lets our attention turn away from it. To borrow from Annie Dillard, Facebook is the constant verbalization of our awareness, it is the nagging need to experience every moment in anticipation of a moment yet to come: the mechanical drip of serotonin that comes with every “like.” – The Verge

Facebook is een klootzak, dat weten we allemaal. Ze verdienen geld aan onze persoonlijke communicatie met elkaar, maar dat kan alleen als ze hun advertenties tussen ons contact kunnen plaatsen. Het gaat dus niet om ons, maar om Facebook en hun adverteerders.

Mijn streven is jou zo puur mogelijk te laten communiceren met andere mensen. Facebook haar streven is om jou zo te laten communiceren, dat zij er geld aan kunnen verdienen. I dislike. Dit is de verklaring voor waarom er in mijn timeline de laatste jaren steeds minder interessante dingen staan en steeds meer herhalingen van die oninteressantheid.

Dat laatste is misschien mijn grootste ergernis. Dagelijks de timeline op chronologische volgorde zetten ipv ‘top stories’ (lees: dat wat Facebook me wil laten zien). En in die chronologische timeline vervolgens elke nieuwe like of comment van diezelfde post, waarmee ik 3 dagen terug al klaar was, voorbij zien komen. Bah!

Waarom nu?

Ik postte gister, voor de tigste keer, op Facebook dat ik weer bijna-maar-niet-helemaal m’n account had verwijderd. Mijn vrienden reageerden semi-geïrriteerd en/of melig en ik ergerde me dáár weer aan. Ergernis, aan mezelf, iets of iemand anders, is voor mij de beste drijfveer. Dus mij vind je niet meer op Facebook. Superdoei!

Wat nu?

Elk van mijn Facebookvrienden staat in mijn adresboek en we kunnen elkaar op minimaal één manier bereiken: e-mailtelefoon, Twitter, Whatsapp, Skype, iMessage / SMS, Spotify, Instagram, Swarm, RunkeeperCouchsurfing, of beter: in persoon. Met al deze communicatiewijzen heb ik over het algemeen veel puurder contact dan met Facebook. Afgezien van Facebook Messenger misschien, maar dat kunnen Whatsapp en iMessage ook.

Moet ik nu ook?

Neen. Ik probeer hier niemand behalve mijzelf te overtuigen. Ik schrijf het hier op, omdat ik weet dat het mensen om mij heen ook bezig houdt en omdat zij mij gaan vragen waarom ik dit doe.

Ik ben wel benieuwd wat je van mijn verhaal vindt. Laat het me weten in een reactie hieronder of via één van die kanalen die ik hierboven vermeld.

N.B. Of ik nooit meer op Facebook terug kom, dat weet ik niet. Vooral mijn bedrijfspagina vond ik moeilijk achter te laten en ik ben bang dat ik nu niet meer voor feestjes word uitgenodigd, maar voorlopig probeer ik het zonder.