Dimitri, de dronken zeeman

16 June 2012 -

Tijdens ons verblijf in Minsk leerden we veel mensen kennen, met een boel Russisch-achtige namen. Eén naam bleef bij me hangen: Dimitri. Omdat we ‘m zoveel tegenkwamen, maar ook omdat hij in elke gedaante boeiend was. In de serie ‘De Drie Dimitri’s’ maken jullie kennis met een dronken zeeman, een activistische advocaat en Dimitri de developer. Vandaag: De dronken zeeman.

Na een week Minsk, moesten we ons melden bij het bureau voor immigratie. Als je namelijk langer dan 5 dagen in het land bent, dan willen ze dat weten en worden er enkele kilo’s papier doorheen gejast om dat te vast te leggen. Dit alles in een verre uithoek van de stad, ergens midden in een woonwijk. Wel dè plek om internationale zakenlui tegen te komen. Allemaal met tolk, natuurlijk.

Mijn naam in het Russisch geschreven (Minsk, Wit-Rusland, 2012)

Dimitri, de dronken zeeman

Na 7 dagen voelden Ritzo en ik ons genoeg op ons gemak om willekeurig mensen aan te spreken op straat. Vooral Ritzo dan:

Hi, my name is Ritzo. I’m from Holland and I want to make friends here in Minsk, Belarus. Do you want to be my friend?

Dat ongeveer. In de gammele bus richting immigratiekantoor gooide hij er iets soortgelijks in bij Dimitri – blond haar, blauwe ogen, rode neus. Wat bleek: Dimitri was zeeman en woonde een tijdje in Harderwijk. Hij had daar “vrienden” die veel voor hem hadden gedaan, maar ze wilden niet naar Wit-Rusland – begrijpelijk, met dat imago. Dimitri doopte ons om tot zijn surrogaat-bedank-Nederlanders. En hoe bedank je iemand?

Tegenwoordig, vertelde Dimitri, werkte hij in een fabriek. Hier verdient hij net genoeg geld voor de huur van z’n (waarschijnlijk karige) huisje, voor aardappels & ochtendbier. Trakteren op een biertje is voor hem dus al heel wat. Best tof. Dus hij stond er op. Bier, om 10u ‘s ochtends..

Natuurlijk, wij drinken op zo’n moment geen bier. Ook waren we op stap met onze gastvrouw, zij had nog iets leuks gepland voor ons en had nog andere dingen te doen die dag. Sorry, Dimitri.

Het volgende is waar het me om gaat, maar het lukt me niet zo goed het leuk of duidelijk te omschrijven. Iets met teleurstelling, irritatie, onbehagen. Dimitri wilde er namelijk niet aan en bleef aandringen tot het vervelend werd. Terwijl onze gastvrouw gids, tolk en secretaresse speelde drongen Dimitri en zijn bierwalm bij ons aan tot ook zij geïrriteerd raakte. Russisch werd gesproken.

Sorry Dimitri, wij hoeven nu geen bier en hebben nu geen tijd. Leuk om even met je te spreken, maar nee we gaan niet met je mee. Geen. Bier. Voor ons.

Na drie keer duidelijk droop Dimitri – teleurgesteld en ietwat vijandig – af, in het bezit van onze telefoonnummers “voor als ik weer eens in Nederland ben”.

Dimitri, oh zuipende zeebonk. Voor mij ben je het duidelijkste voorbeeld van een groot verschil in taal, cultuur en welvaart. Een onbehaaglijk gevoel bekruipt me als ik aan onze ontmoeting denk, maar ik hoop dat het je goed gaat. De volgende keer dat ik je tegenkom drinken we er (later op de dag) gewoon één, want ik voel me nog steeds een beetje schuldig voor dat heerlijke biertje later die dag..

Lekker bier in Minsk, Wit-Rusland (2012)

In het voorjaar van 2012 reisden vriend & collega Ritzo en ik voor 11 dagen naar Minsk, Wit-Rusland. De komende tijd delen we de momenten die er voor ons uit springen, onder de naam #JuicyOrange. We schrijven allebei onze verhalen uit in kleine blogposts. Elke week schrijven we er tenminste één. Ondertussen bereiden we onze terugkeer voor..